6.2.15.

Inter i Milan traže izlaz iz italijanske prosečnosti

Dva fudbalska diva iz Milana i pre su imala iskustvo s padovima, ali nikad na ovakav način. Ovo je već četvrta godina da u grad Milan nije donesen nijedan trofej. Promene u igračkom kadru i na klupama su sve učestalije, ali pomaka nema. Milan i Inter plove u sredini Serije A.

U svetu fudbala možete pronaći mali broj klubova koji su trofejniji od Milana i Intera, ali ne možete pronaći trofejniji stadion od San Sira, odnosno Giuseppe Meazze, niti trofejniji grad od Milana. Komunalnom preduzeću grada sa stadionom od dva imena, koji može primiti više od 80 hiljada gledalaca, prelazilo je u dosadu čistiti grad nakon što nekoliko stotina hiljada ljudi promaršira njime proslavljajući titule Serije A, Kupa Italije, Svetskog klupskog prvenstva ili čarobne Lige šampiona.

A takvih je proslava bilo napretek. Čak 36 puta se slavila titula Serije A. Pola Milanovih, pola Interovih. Milan je pet puta osvajao Kup Italije, Inter sedam puta. Odnos Interkontinentalnog kupa i Svetskog klupskog prvenstva je na strani Milana, četiri naprema tri. Rossoneri su skupili i više klempavih trofeja, onih iz Lige šampiona, odnosno Evropskog kupa. Imaju sedam naspram Interova tri.

Vraćanje u prošlost

Ekspanzija italijanskog fudbala desila se krajem 1980-ih godina. Imućne italijanske porodice, zaljubivši se u kožnatu mešinu koja se kotrljala po zelenom terenu, odlučile su sebi pokloniti jednu veliku igračku. Tako je počela kupovina fudbalskih klubova. Juventus, Milan, Inter, Roma, Lazio, Fiorentina i Parma ostavili su najdublji trag u svemu tome. Dimenziju više donelo je i domaćinstvo Svetskog prvenstva 1990. godine u Italiji.

Tad su savremena infrastruktura i donovi na čelu klubova automatski doneli i povećanu popularnost. U periodu od 1989. godine, kad je Milan savladao Steauu (4:0) i 1998. godine, kad je Juventus poražen od Real Madrida (0:1), Italija je svaki put, izuzev u sezoni 1990/91. godine, imala predstavnika u finalu Lige šampiona. Dodamo li tome UEFA-kup, italijanski klubovi su u spomenutom periodu nastupili u čak 18. evropskih finala.

Posebno su dominirali Milan i Juventus. Milan je u periodu od 1989. do 1994. godine triput osvojio Ligu šampiona, a Juventus u periodu od 1996. do 1998. godine igrao tri finala tog elitnog takmičenja osvojivši trofej jednom. To je slika koja predstavlja snagu “čizme” u svetu fudbala na izdisaju drugog milenijuma.

Kad na sve to pogledamo iz doba “lajka” i “hashtaga”, dakle iz današnje perspektive, osim što ćemo zaključiti da italijanski fudbal živi u senci engleskog, španskog i nemačkog prvenstva, uočićemo koja su dva čoveka ostavila najdublji trag na italijanski fudbal poslednjih tridesetak godina. Massimo Moratti i Silvio Berlusconi.

Porodica Moratti

Inter je u periodu od 1955. do 1968. godine bio u vlasništvu Angela Morattija. Uz njegov novac i genijalnost legendarnog trenera Helenia Herrere, Nerazzurri su triput osvojili titulu prvaka Italije i dvaput Evropski kup. Ovaj dvojac je te godine napustio klub koji nakon toga kreće silaznom putanjom. Tek 27 godina posle, kao plod obećanja, nevraćenog duga prema ocu ili jednostavno neizmerne ljubavi prema paralelama crne i plave boje, Massimo Morati, Angelov sin, kupuje Inter.

Nasleđeno porodično bogatstvo temeljeno na baratanju naftom Massimo je počeo ulagati u Inter. U osamnaest godina (1995-2013) vladavine Interom potrošio je oko milijardu i po eura na više od 100 igrača i 19 trenera. Dugo se borio s Juventusom i Milanom i dugo je nosio etiketu gubitnika. Ronaldo, Ince, Vieri, Şukur, Peruzzi, Berkamp, Robbie Keane, Seedorf samo su neka od imena za koja je Moratti iskeširao veliku sumu novca, no, nisu mu doneli veličinu za kojom je tragao.

Bio je zaljubljen u klub, bio je navijač pre svega. Kontroverze mu nisu bile prirodne niti bliske. Gospodsko držanje i istinska odanost klubu atributi su pomoću kojih biste ga prepoznali. “Kad vas 80.000 ljudi bude vređalo, znajte da jedan čovek sedi gore i želi vam sve najbolje. Taj čovek će uvek biti uz vas!”, rekao je jednom igračima u trenutku kad je “šećer pao u vodu”.

Procvat, svetlo na kraju tunela ili izlazak sunca, nazovite to kako hoćete, desio se nakon afere u italijanskom fudbalu kad su kažnjeni i Juventus i Milan. Na scenu je stupio Morattijev Inter, s klupe predvođen Mancinijem. U Seriji A konkurencije nije bilo, ali u Ligi šampiona prepreku je predstavljala i Valencija. Moratti je sanjao “klempavi” trofej.

Nedovoljno cenjen od nestrpljivog Abramoviča, kao slobodan trener u Inter se nastanio Jose Mourinho. Ono što je Angelu bio Herrera, Massimu je i više od toga bio Mourinho. Samo dve godine su im trebale da u tandemu osvoje trostruku krunu, Seriju A, Kup Italije i dugo željenu Ligu šampiona. Niko nikad u Italiji prije Intera u jednoj sezoni nije proslavio ove tri titule.

Početak kraja za Morattija

Nakon toga je Mourinho otišao u nove pustolovine, a Moratti nije uspeo da preživi ekonomsku krizu u Italiji i smenu generacije u Interu. Klubu u kojem je nastupao velik broj igrača s minimalno 30 godina (Zanetti, Cordoba, Samuel, Stanković, Milito, Maicon i drugi) bila su potrebna kvalitetna pojačanja koja bi osvežila tim.

Inter jeste pokušavao pojačati ekipu, ali su dovodili pogrešne fudbalere. Jedno od pojačanja bio je Diego Forlan (34), koji je zbog svog godišta školsku klupu mogao deliti sa svim nabrojanim igračima od minimalno 30 godina. Uporedo s tim dešavale su se i česte promene trenera zbog loših rezultata, te brojne promene unutar igračkog kadra, no, ništa od toga nije urodilo plodom. Produkt svega je novi vlasnik kluba Erick Thohir koji je zamenio velikog Massima Morattija.

Dovođenje zvezda u sutonu, nedovoljno izbrušenih talenata i fudbalera koji su po kvalitetu nastanjeni u razmeđu visoke i prosečne klase svetskog fudbala, postao je put kojim korača Inter. Sve to kazuje da u stručnom štabu adekvatnog plana za budućnost nema. Tek povratkom Mancinija, a s njim Shaqirija i Podolskog, javljaju se naznake određenog pomaka.

Kontroverzni Silvio

Moratti senior i Moratti junior ostavili su zaista dubok trag u Interu, ali svaka čast njima i ostalim “big bossovima”, Silvio Berlusconi je klasa iznad. Sve što je postigao u životu plod je njegovog rada i truda. Direktan, snalažljiv i samouveren. Don svih donova. Bogatstvo nije nasledio, nego ga je zaradio. Ključeve velike ljubavi, Milana, kupio je 1986. godine i napravio jednog od najvećih fudbalskih divova u istoriji.

Poslednji put da je neko odbranio titulu prvaka Evrope bio je Milan predvođen Arrigom Sacchijem, čije su “lutke” bili Van Basten, Gullit, Rijkard, Baresi, Maldini i druge legende svetskog fudbala. Kasnije su crveno-crni deo Milana naseljavali Shevchenko, Inzaghi, Cafu, Nesta, Stam, Kaka i ponovo su osvajali titulu Lige šampiona. Istina, italijansko prvenstvo nije bilo plen čijim se osvajanjima mogao pohvaliti Berlusconijev Milan, ali svi trofeji osvojeni od dolaska velikog šefa doprineli su tome da Milan uz Real Madrid, Boca Juniorse i Al-Ahli bude među četiri najtrofejnija kluba sveta.

Silvio i njegovi ljudi su znali privući velike zvezde. Osim prethodno nabrojanih, dres Rossonera su nosili Pirlo, Seedorf, Ronaldinho, Robinho, Thiago Silva, Ibrahimović, Rivaldo, Ronaldo i Beckham. Krema planetarnog fudbala. Glamur i trofeji opis su Berlusconijeve ere. Međutim, period skrivanja u seni i nostalgije za prošlim vremenima uvukao se i u crveno-crni deo Milana.

Skromna sredina tabele

U jednom periodu Silvio Berlusconi ključeve kluba predao je svojoj kćerki Barbari, a poznate su bile i nesuglasice između Barbare i direktora kluba Adriana Galliania. Sve je to više odmoglo nego pomoglo klubu koji je u veoma lošoj situaciji te je osuđen na grčevitu borbu za evropska takmičenja. Kad se vratimo na priču o greškama kod pojačanja igračkog kadra kod Intera, primećujemo greške i kod Milana koji se više usredsredio na dovođenje velikih imena koja žive od stare slave, nego na imena koja mogu postati svetska klasa. Rezultat svega toga bilo je jedno četvrtfinale Lige šampiona u poslednje četiri sezone.

Milanski duo će morati uložiti mnogo truda kako bi se vratili na kolosek od pre četiri-pet godina kad su smatrani jednim od najboljih klubova sveta. Za mesta u Evropi takmiče se sa Fiorentinom, Laziom, Parmom, Torinom i sličnima, dok Roma, Juventus i Napoli izgledaju nedostižni, što je neprihvatljivo za divove iz Milana. Tek zbirom svojih bodova mogu parirati Juventusu, po primljenjim golovima ravnaju se sa Chievom i Empolijem, postižu manje od Palerma. Tope su u sredini Serije A, ali još ne odustaju. Poslednji put trofeje su osvajali u 2011. godini. Njihov povratak nedostaje i svetskom fudbalu.